Disa ditë më parë takova një të njohur që kujdeset për macet dhe ajo më tregoi si i ushqen. Kur tema ishte pothuajse e mbyllur, ajo tha se blen ushqime elitare — ndërsa në fshatin e tyre ka një familje me shumë fëmijë ku fëmijët nuk e dinë çfarë është mishi. Kur dëgjoj histori të tilla, nuk ndjej keqardhje dhe as dëshirë për të ndihmuar.
Së pari, si mund të jetosh në fshat dhe të mos dish çfarë është mishi? Mund të mbash bagëti, të kesh ekonominë tënde dhe ose të kesh një burim të mirë të ardhurash, ose të paktën mish shtëpie në tryezë. Nuk duan të merren me bujqësi? Pse? Po, sepse duhet të punohet shumë. Por ne nuk duam ose nuk dimë, sidomos kur mendojmë se të gjithë na kanë borxh diçka, ndaj fëmijët do të ushqehen me çfarëdo gjëje dhe fajin e kanë të gjithë përreth bashkë me shtetin, ndërsa ne jemi të varfërit e gjorë!
Së dyti, si mund të planifikosh fëmijë duke e ditur se nuk ke para as për ushqim?
Në fakt, fjala “planifikim” nuk është e saktë këtu. Nuk po flas për nevoja të tjera, por vetëm për më kryesoren. Unë punoj në dy vende pune që të kem mundësi t’u blej maceve të mia mish cilësor, ushqim të mirë dhe t’i çoj rregullisht te veterineri. Atëherë pse nënat e familjeve të tilla të mëdha, dhe sidomos baballarët, nuk gjejnë punë? Si mund t’i ushqesh fëmijët me çfarëdo gjëje? Kjo duhet të dënohet penalisht! Si mund të kursehet në këtë masë mbi fëmijët?
Dhe disa madje duan që ne t’i ndihmojmë këta njerëz pa zemër. Për sa kohë që ne i ndihmojmë financiarisht këta elementë asocialë, ata do ta marrin gjithçka si të mirëqenë. Vini re se shumica prej tyre as që planifikojnë të punojnë: janë mësuar me lëmoshë.
Ata rrinë gjithë ditën në baltë dhe presin. Madje janë dembelë edhe për të pastruar shtëpinë ose për të larë rrobat. Unë nuk jam kundër ndihmës ndaj njerëzve. Por më mirë do të blej dhurata, libra dhe do të ndihmoj ata që përpiqen, punojnë dhe kujdesen për fëmijët e tyre. Ka shumë familje me shumë fëmijë që nuk janë të pasura, por punojnë, ku fëmijët janë të ushqyer dhe të rregullt, ku prindërit bëjnë gjithçka për t’i nxjerrë fëmijët në jetë. Këto familje jam e gatshme t’i ndihmoj.
Ndërsa dembelëve u këshilloj të fillojnë të punojnë. Sigurisht, fëmijët nga familje të tilla janë për t’u ardhur keq. Por për këtë duhet të merret shërbimi social.
