17 Mars 1944, një fshtat i vogël Në Bjeshkë U shtri në një heshtje aq të madhe sa dukej se mbytte rrëqethjet e tija. Në shesh me baltën, i rreh nga trupat SS dhe gojt e ftohta të mitralozëve, një grua e re u gjunjëzua. Gjaku rrjedhte nga nji prere e thell ne balle, duke gjurmuar nje perjete te erret ne fytyren e saj zbehte. Nje oficer I SS, Claus Ebert, shtypi pistoleten E Tixh Walther nëe kokëë dhe kërkoi vendeë emrave për guerillat qëë sabotojnëë linjat e furnizimit gjerman.
Ajo u pergjigj me nje buzeqeshje.
Nuk ishte kundershtim, çmenduri apo dorezim. Ishte buzeqeshja e qet e dikuj qe dinte nje sekret qe xhelati i saj nuk do te jetonte kurr per ta kuptuar.
Emri i saj ishte Maria Octiabiskaya.
Atëkohë, buzëqeshja do të ishtë gjënja e funditit që dhjetërra ushtarësh gjermanësh para se kaosi t’i konsumonte.
Maria nuk kishte lindur me urrejtje në zemrënn e saj. Ajo u rrit Në Krim midis vreshtave dhe flladit të Gjithë Të Gjithë Të Tjerët, vajza e një të dashur të luftës civile ruse. Por Kur Maria ishte tetën vjeç, ushtarët qëkonin grurin nukë kishinnë rrahurin babanë e saj për të vdekur para syve të saj. Ndërsa vëlezërit e motrat e saj qanin, Maria shikonte në heshtje, duke mëhallë përmendë çdo detaj-uniformat, zëmrat, tingujt e çizmeve në papastërti.
Diçka brenda saj u ngurtësua atëkohë. Ajo është një nga emrat më të mirë të njerëzve që jetojnë brenda saj.
Në moshënbashkëpunëtore, ajo gëte për moshënn e saj për t’u bashkue Me Ushtrinën e Kuqes. Ajo nuk luftoi per ideologji; ajo luftoi sepse besonte se nje llogari ishte e pashmangshmeme.
Për herë të parë, jeta i ofroi jetën. Ajo u takua me Ilia Oktiabisky, një tankesh komandante që shikonte për të qenë të lumtur. Ata u martuan dhe u kthyen në jetën e tyre pas luftës, në jetën e tyre, në jetën e tyre, në jetën e tyre, në jetën e tyre. Ilia e zbuti dhe i kujtoi se jo të gjithë ishin armik.
22 qershor 1941, Operacionii Barbarossa shtypi vithçka.
Maria po shikonte nga metra larg kur Ilias t-34 u godit gjat njjtheqjeje. Ajo e pa atëë duke u përpjekur të ekuipazhojë ekuipazhin e tij para se tanku tëtëëëëëëëëëëëëë flakë. Për momentin, gruaja Që Ilia donte me tës vdiq. Buzeqeshja u kthye-por tani i perkiste nje korr.
Maria u plagos e menjehershme pas ksaj dhe iu tha se ditet e saj luftimeve kishinmbaruar. Ajo refuzoi ta pranonte. Duke shitur gjeçkën që zotëronte-medalje, trashegimi, madje edheë unazënë e martesësë-ajo m’blodhi 50,000 rubla dhe i shkroi drejtpër komandësë Sovjetike. Ajo duhet të jetë në gjendje të financojë një tank dhe të bëjë atë në betejeë.
Ata ranë dakord.
Ajo e quajti T-34″ Luftimi I Të Dashurës”, një nderim i hidhur për dashurin e vjedhur nga ajo.
Maria u ba me makinen e saj. Ajo njihte çdo ingranazh dhe rrufe në qiell, çdo dridhje çeliku dhe nafte. Në betej, ajo tregoi një egërsi që ishte afër vetëvrasjes, por u udhëzua nga saktësia e ftohtës. Kur të tjerët janë të dashur, Maria avancoi. Ajo mbylli shumëe fort për armëte antitanke për të drejtuar për të tyren, duke shkatrruar bunkerë nga afër.
Ushtarëttërhanë filluan të pëshpërisnin për tankun e pandalshëmm-dhe gruja duke qeshurmbi radio ndërsa predhat godisnin armaturënn e saj.
Fshati Bjellorus do t ‘bëhej momenti i saj m’ famëkeq.
Kur Maria m’soi se njësit SS PO masakronin guerillat lokale, ajo nuk iu lidh urdhrave dhe ndërhyri. Kur prita e saj zbuloi se kmbëtorënt e armikut ishin shumt e shumt e shumt e tankun e saj, ajo bët e paimagjinueshmen: ajo braktisi tankun dhe u dorëzua në sheshin e fshatit.
Të lumtur, të lumtur e të kapur komandantin famëkeq, të ulëtin rojë e tire. Oficeri Ebert mendoi se kishte thyer ” vdekjen e qeshurit.”
E kishte gabim.
Buzeqeshja e marise ishte sinjali.
Nga papafingo, dritare dhe bodrume, guerilët hapën zjarr. Në pak sekonda, sheshi u shndërrua në një stuhi plumbash. Edheë me duart e lidhura, Maria u çlirua me njëher te fshehur, vrau Ebert dhe kapi armënn e saj. Në mes të kaosit, ajo lvizi si një hixhe, duke goditur me efikasitet të pamshirshëmm.
Në pak se gjys ore, dhjetërra ushtarën gjermanën qëdruan të vdekur. Prita u ba legjendë. Një ditë më parë, një ditë më parë, një ditë më parë, një ditë më parë, një ditë më parë, një ditë më parë, një ditë më parë, një ditë më parë, një ditë më parë, një ditë më parë, një ditë më parë, një ditë më parë, një ditë më parë, një ditë më parë, një ditë më parë, një ditë më parë, një ditë më parë, një ditë më parë, një ditë më parë, një ditë më parë, një ditë më parë, një ditë më parë.
Beteja e funditit e marisës erdh në korrikun e vitit1944. Gjat njjt masive, tanku i saj u godit dhe u ndez n zjarr. Urdhrat standarde kërkonin evakuim tët menjehershëmm për tët shmangur shpëthimin e municioneve.
Maria bëri të gjithë.
Me flak qe konsumonin brendsin dhe tymin qe mbyte ajrin, ajo mbajti kët mbejtun n’shpejt. Ajo e dashnisë Luftarake e ndezur përmarën dhe goditin bateritë e funditit antitank qëi bllokoi përmarimin Sovjetik. Shpërthimi shkatërroi pozicioninë-dhe atëë.
Kur bashkëkuperuan trupin e saj, fytyra e saj ishtegjegur pertej njohjes, por buzët e saj ende mbanin kurbën e leht të njajtën buzëqeshjeje.
Historia E Maria Octiabiskaya u lustrua nga propaganda, por në legjedën e parë. Ajo nuk luftoi për parulla apo lavdi. Ajo luftoi për jetën e saj, për jetën e saj, për jetën e saj, për jetën e saj, për jetën e saj, për jetën e saj, për jetën e saj, për jetën e saj, për jetën e saj, për jetën e saj, për jetën e saj, për jetën e saj, për jetën e saj, për jetën e saj, për jetën e saj, për jetën e saj, për jetën e saj, për jetën e saj, për jetën e saj, për jetën e saj, për jetën e saj, për jetën e saj. Lufta e kishte zhveshur deri ne palcen dhe ajo qe mbeti ishte vullneti.
Ajo e ktheu dhimbjen në qëlim, frikënë në armëë, madje edheë feminitetinëëëëëëëëëëëëëëëëë avantazh taktik, duke shfrytëzuar supozimet e armikut. Për shembull, për shembull, për shembull, për shembull, për shembull, për shembull, për shembull, për shembull, për shembull, për shembull, për shembull, për shembull, për shembull, për shembull.
Jeta e marisës na detyron t’ballemit me koston e luftes kundershton njerzit. Ajo nuk lindi si krahu; ajo u forcua nëj brutalitet dhe pikëlim. Por brenda ktij transformimi qndron nj kujtes e ashpr:kur njerz nxiten njerz, ata mund t bn forcn e tyre q asnjen krah nuk mund t mposht leht.
Sot, fshati Bjellorus qëndron në paqe,por historia vazhdon si një paralajmë dhe një testament. Asnjeherë mos e nëvlerësoni buzëqeshjen e heshtur të dikujt që nukë ka asgjesoni për të humburur.
Maria Octiabiskaya-e veja, komandanti, legjenda-u takua me vdekjen me të njajtën buzeqeshje qëjo dikur i ofroi xhelatit të saj. Nëj fond, nukë ishtë urrejtja ajo qëj përcaktoi trashgimin e saj, por njëj vullnet i pandryshueshëmm qëj refuzoi tëj hiqte dorëj, madje edhee nga flakëj.
Dhe jehona e historis, buzeqeshja e saj mbetet.
