Pas largimit të gruas, ai mbeti vetëm. Vazhdoi të punonte, sepse pa punë nuk mundej – puna ishte shpëtimi i tij. Ditët kalonin njëra pas tjetrës, të njëjta, pa ndryshim. Jeta u bë një mundim. Fëmijët e vizitonin shumë rrallë. Ndihej i braktisur, shpesh endej nëpër rrugë për orë të tëra, duke kërkuar sy të njohur mes turmës. Kishte frikë nga vetmia, sidomos nga ideja të vdiste vetëm.
U bë shumë i ndjeshëm, me një trishtim të thellë në zemër. Në mendje kërkonte falje nga ish-gruaja dhe nuk guxonte ta telefononte për t’i thënë se ende e donte. Djali dhe vajza vinin rrallë.
Ata nuk interesoheshin për të, por për apartamentin e tij. Vizita e fundit e vajzës përfundoi me konflikt. Ajo kërkoi që ai ta shiste apartamentin dhe t’i jepte asaj pjesën më të madhe të parave. Ai refuzoi. Vajza u largua pa përshëndetje dhe tha: “Do vij në varrimin tënd.”
Ai u ndje keq dhe telefonoi djalin, por edhe ai foli vetëm për shitjen e apartamentit. I tha se do vinte vetëm kur ai ta shiste.
Një ditë takoi vëllain e ish-gruas, i cili i tregoi se ajo ishte martuar në Itali dhe kishte gjetur lumturinë.
Të nesërmen, me zemër të rëndë, doli nga shtëpia, u ul në një stol dhe mbylli sytë. Shpirti i tij u largua përgjithmonë.
