Për 28 vite jetova me Olegun. Në fakt, vuajta. Në rini u dashurova me të – ishte nga një familje e mirë. U martuam dhe jetuam me prindërit e tij, pastaj morëm banesë.
Shpejt kuptova se nuk ishte i lehtë. Kritikonte gjithmonë, por vetë nuk bënte asgjë. Për 10 vite e luta të rregullonte shtëpinë – në fund e bëra vetë. Pastaj më kritikoi.
Kishim dy fëmijë dhe nuk mendova për divorc, edhe pse isha e palumtur. Punova shumë, por nuk kisha mbështetje.
Ai fitonte pak dhe nuk përpiqej. Kur ankohesha:
— Është faji yt!
Atëherë thashë:
— Mjaft! Secili për vete.
Ai mendoi se do të ndryshoja mendim, por jo. Unë gatuaja për vete, ai hante makarona çdo ditë.
Pastaj motra më ftoi në Itali. Ishte e vështirë, por isha më e lumtur.
Pas 6 vitesh, djali u martua. Kur u ktheva, shtëpia ishte në rrëmujë. Olegu ishte i ndryshuar.
— Më në fund u ktheve!
— Me paratë e tua do bëjmë gjithçka!
Qesha:
— Ti thoje se unë të shkatërroja jetën!
— Gabova!
Nuk e besova. U largova përsëri.
Tani më telefonon çdo ditë dhe lutet të kthehem.
Çfarë mendoni, a mund të ndryshojë një burrë i tillë?
