Gjithmonë kam qenë krenare që linda dhe rrita një djalë të mrekullueshëm. Por 3 vite më parë, në familjen tonë ndodhi një tragjedi e rëndë, pas së cilës fillova të dyshoj: a kam rritur vërtet një njeri të mirë?
Nusja ime ndërroi jetë gjatë lindjes. Nipi im mbeti pa nënë. Djali im e përjetoi aq rëndë humbjen e gruas së tij të dashur, sa nuk donte ta shihte më fëmijën. Edhe prindërit e nuses e refuzuan fëmijën.
Por unë nuk munda. E mora me vete.
Nuk e di nëse do të arrij t’i zëvendësoj prindërit për të, por po përpiqem sa mundem.
Djali im është bërë i ftohtë edhe ndaj meje. Nuk më fal dot që mora fëmijën. Duke parë sjelljen e tij, filloj të dyshoj nëse do të arrij të rris nga ky djalë një njeri të mirë dhe të ndjeshëm.
Ai mendon se e kam tradhtuar duke marrë fëmijën. Ndoshta, në një farë mënyre, ka të drejtë. Ndoshta nuk duhej ta merrja. Ndoshta si nënë duhej të mbështesja djalin tim, çfarëdo që të ndodhte.
Por kur shoh këtë krijesë të pafajshme, e di që nuk do të kisha mundur ndryshe. Si mund ta çoja në jetimore? Çfarë jete do ta priste atje?
Këto pyetje më mundojnë.
Sikur më vunë përpara një zgjedhjeje: djali im ose ndërgjegjja ime. Dhe unë zgjodha të dytën.
Nuk e di nëse Zoti do ta pranojë zgjedhjen time apo do të më gjykojë për të.
Me vështirësi kujdesem për nipin, sepse nuk jam më aq e re sa kur rrita djalin tim. Shoqet e mia më ofrojnë ndihmë, por përpiqem t’i bëj vetë të gjitha.
Nipi është një fëmijë i qetë dhe i urtë. Të paktën për këtë jam me fat.
Shpresoj që gjithçka do të shkojë mirë. Dhe që edhe ai do të ketë një jetë të lumtur.
