Prej 5 vitesh jetoj në Itali dhe as që mendoja të kthehesha në shtëpi, sepse nuk kisha më askënd atje. Pas vdekjes së burrit tim, mbeta me dy fëmijë: një djalë 16 vjeç dhe një vajzë 14 vjeçe. Punoja si sanitare në një qendër mjekësore dhe merrja ndihmë për fëmijët, por paratë nuk mjaftonin.
I lashë fëmijët te nëna ime dhe shkova në Itali për punë. Çdo muaj u dërgoja para… pagova shkollimin dhe mbajta si djalin ashtu edhe vajzën në universitet. Pagova dasmën e tyre. Djali vendosi të përfundonte shtëpinë e babait dhe unë e financova ndërtimin…
Më pas, për katër vite kurseva para që t’i ndihmoja vajzës të blinte banesë. Djali premtoi se do të rindërtonte shtëpinë tonë familjare. Edhe atë projekt e financova. Sepse kur të kthehesha, duhej të kisha ku të jetoja…
Kështu kaluan pesë vite të jetës sime. Kur nëna vdiq, u ktheva në shtëpi, por më priste një zhgënjim i madh.
E pashë shtëpinë e bukur të djalit, por nusja nuk më lejoi të hyj brenda. Shtëpia ime e vjetër ishte e rrënuar dhe askush nuk e kishte rregulluar.
Shkova te vajza ime. Më ushqeu, por nuk më lejoi të rrija natën. Tha se shtëpia ishte e ngushtë.
Shtëpia e nënës u mor nga motra ime, duke thënë se ajo ishte kujdesur për të, ndërsa unë punoja jashtë.
Fjeta te një fqinj dhe pastaj u ktheva në Itali. Pas 5 vitesh, vajza erdhi dhe kërkoi para, por i dhashë vetëm 200 euro dhe i thashë se “kutia është e mbyllur”. Tani po kursej për pleqërinë, sepse nuk kam kujt t’i besoj.
