Gruaja ime dhe unë i bëmë fëmijët qendër të jetës sonë; ndoshta kjo ishte gabimi ynë kryesor. Kur isha më i ri, mora punë shtesë për t’u përmbushur të gjitha dëshirat e fëmijëve tanë. Gruaja ime dhe unë kemi një vajzë dhe një djalë. Isha i bindur se fëmijët e vlerësonin atë që po bënim për ta. Por më pas doli se ata po bënin vetëm sikur na respektonin. Ishte një realizim shumë i pakëndshëm. Një ditë erdha në shtëpi nga puna më herët sepse nuk ndihesha mirë. Gruaja ime ishte në punë, dhe fëmijët duhej të ishin në universitet. Papritmas dikush erdhi në shtëpi. Ishte vajza ime me shoqen e saj më të mirë.
Unë isha shtrirë në divan në dhomën e ndenjes; ato nuk më vunë re sepse shkuan drejt në kuzhinë për të pirë çaj dhe ngrënë biskota. Dhe rastësisht dëgjova bisedën e tyre: ‘Ke parë telefonin e ri të Marynka-s? Edhe unë dua një të tillë.’ ‘Por është shumë i shtrenjtë, Vika.’ ‘E pastaj? Nuk po e blej vetë; babai im do ta blejë për mua.’ Më duhet vetëm të bëj sytë e mëdha dhe të kërkoj. Ai është shumë i butë; i bën qejfin me budallallëqe të tilla. Vëllai im bën të njëjtën gjë. Njëherë madje bëmë edhe një bast që unë mund të merrja para nga prindërit tanë për një çantë dore të re. Dhe çfarë mendon? Ha! Ishte më e lehtë se e lehtë; as që duhej të përpiqesha. Prindërit janë një bazë e përshtatshme për të nisur jetën. Mendoj se duhet t’i shfrytëzoj sa më shumë për para ndërkohë që mundem akoma.
E pra, çfarë të bësh? Janë prindër, është detyra e tyre. Na kanë sjellë në jetë – le të sigurojnë. Vika shpërtheu në të qeshura. Qëndrova aty, i befasuar. Mirë që gruaja ime nuk e di për këtë. Nuk do ta kishte përballuar dot sikur ta kishte dëgjuar. U ngrita dhe shkova në kuzhinë. Kur më pa, Vika zbehej. Thjesht mora pak ujë dhe u ktheva në dhomën time. Kur gruaja ime erdhi në shtëpi, mbajtëm një mbledhje familjare. Vika qau dhe insistoi se kishte dashur të thoshte diçka krejt tjetër, por për herë të parë unë isha i prerë. Që nga sot, ata nuk do të marrin asnjë qindarkë nga unë apo nga gruaja ime. Ne do të paguajmë për arsimin e tyre, por për të tjerat, do t’u duhet t’ia dalin vetë. U dhashë të dyve gjashtë muaj kohë që të gjejnë një vend për të jetuar dhe të largohen nga shtëpia. Vajza ime është njëzet e dy vjeç dhe djali im njëzet vjeç. Nuk janë më fëmijë të vegjël.
