Kur Zina ishte 6 vjeç, gruaja ime vdiq. Pas kësaj, nuk jetova asnjë ditë për veten time. Në funeralin e gruas sime, i premtova asaj se do të kujdesesha për vajzën tonë dhe do ta doja atë për të dy deri në fund të ditëve të mia. Zina ime u rrit për të qenë një vajzë e zgjuar. Ajo ishte një nxënëse e klasës A, më ndihmoi nëpër shtëpi dhe gatuante ashtu si nëna ime: ishte e shijshme. Me kalimin e kohës, Zinka hyri vetë në universitet. Performanca e saj akademike ra dukshëm atje, por nuk kishte rëndësi, sepse vajza ime punonte në të njëjtën kohë dhe ende më ndihmonte në punët e shtëpisë. Më vonë, Zinulya u takua Me Mikhail, dhe së shpejti ajo më prezantoi me të. Ai më dukej si një djalë i mirë dhe unë isha shumë i lumtur kur fëmijët thanë se kishin vendosur të jetonin me mua pas dasmës. Ishte pas kësaj martese që gjithçka shkoi keq. Dhëndri im filloi të fliste me mua, jo pse. Ai ishte vazhdimisht i pasjellshëm, i pasjellshëm dhe më bërtiste… Kjo është arsyeja pse,
kur vajza ime ofroi të shiste shtëpinë tonë me dy dhoma dhe të blinte një apartament të madh në kryeqytet, vendosa një kusht: duhej të regjistronim apartamentin për mua. Dhëndri, siç pritej, filloi të bërtiste, thonë ata, unë nuk i besoj atij. Dhe nuk kisha asgjë për të fshehur. U thashë kaq troç: – më duhet një garanci se nuk do të qëndroj në rrugë në pleqëri. Epo, unë do të iki, por ju do të keni apartamentin dhe do të bëni çfarë të doni me të. Vajza ime dhe burri i saj mblodhën gjërat e tyre, duke më quajtur të gjitha llojet e emrave në të njëjtën kohë, dhe dy ditë më vonë ata u transferuan në qytet.
Pas kësaj, Zina harroi ekzistencën time për mirë, por thellë brenda vetes shpresoja që vajza ime të më kuptonte dhe të ndalonte së mërzituri. Disa muaj pas kësaj grindjeje, ishte ditëlindja ime e 60-të. Isha i sigurt se Zinochka do të më befasonte, kështu që pastrova të gjithë shtëpinë, gatova pjatat e preferuara të Zinës, u vesha dhe u ula në tryezë. E kalova gjithë ditën ulur në tryezë, duke parë nga dritarja, duke pritur që porta të hapet dhe më në fund do të shihja Zinën. E prita deri në mbrëmje, dhe në mbrëmje ndryshova rrobat, shkova në shtrat, lashë të gjithë ushqimin në tryezë, qava, fola me foton e gruas sime, nuk e kuptova se si më zuri gjumi. A është vajza ime vërtet aq e ofenduar nga unë saqë as nuk donte të më uronte në telefon? Apo ndoshta diçka i ka ndodhur asaj? Epo, Zinka ime nuk mund ta harronte plakun e saj ashtu.…
