Unë trashëgova një shtëpi dykatëshe me një parcelë toke nga gjyshja ime, por që të mos mendoni se e kam marrë kaq lehtë, duhet të theksoj se shtëpia u dogj disa vjet më parë, dhe një vit më parë vendosa të merrem seriozisht me rinovimin e saj. Unë vetë fitova paratë për riparimet: për materialet e ndërtimit, ekipin e ndërtimit dhe shpenzimet e papritura – gjithçka që lidhej me projektin. Gjithashtu bëra dhe bleva gjithçka në shtëpi, qoftë ushqim, veshje apo sende të vogla shtëpiake. Burri im fitonte shumë pak, dhe nga e gjithë paga e tij ai sillte në shtëpi vetëm 5,000 hryvnia.
Një pjesë e parave shkonte gjithashtu për mbajtjen e fëmijëve nga martesa e tij e mëparshme (ushqim për më të voglit dhe tarifat e shkollimit për më të madhin), kështu që kjo ishte e kuptuar përgjithësisht. Kur i kërkoja të merrte diçka nga dyqani në rrugën e kthimit, ai e bënte, por me ngurrim, dhe më pas më kujtonte për të për një kohë të gjatë më pas. Madje kisha mësuar të jetoj kështu, por kërkesa e tij e fundit më la pa fjalë. Burri im erdhi një ditë në shtëpi nga puna dhe tha se duhej të vendosja një pjesë të shtëpisë sime në emër të tij. Ai tha se nuk donte të punonte në një shtëpi ku ai nuk ishte askush.
Me ‘punë’, ai nënkupton t’i pyesë ekipin se si po shkojnë punët, dhe ndonjëherë t’u sjellë gjëra që unë kam porositur me paratë e mia. Çështja është se ne as nuk jemi martuar zyrtarisht… jemi në një partneritet civil, dhe ja ku është ai që bën këtë kërkesë. Familja ime më këshillon të mos e bëj këtë, por burri im thotë se me këtë hap do të tregoj nëse e vlerësoj me të vërtetë, apo thjesht jam mësuar me të dhe po e bëj rutinën. E pra, nuk e di… Nuk mendoj se është e drejtë të transferoj një pjesë të shtëpisë në emrin e tij. Për më tepër, nuk kam asnjë garanci që ai nuk do të transferojë një pjesë të shtëpisë sime te fëmijët e tij…
